801. 20 yanvar...
bu gün əlbəttə azərbaycanda doğulan hər kəs üçün olduqca ağır, faciəvi bir gündür. mənim üçünsə 20 yanvarın mənası çox daha ağırdır. həyatımın müxtəlif dövrlərində tanıdığım və məndə hələ də çox dərin izləri olan, doğum günləri 20 yanvara təsadüf edən 3 insan... bu gün onlardan danışmaq istəyirəm.
Birincisi mənim orta məktəbdən tanıdığım bir məhlə uşağıydı. məktəb bitəndən illər sonra odnoklassnikdə gördüm onu. danışmağa başladıq. Vaxt keçdikcə aramızda ciddi bir münasibət yarandı. onu elə də sevmirdim, qısqanclığı bəzən məni boğurdu... amma o məni çox sevirdi. bəlkə də həyatındakı hər şeydən çox. Onun bu sevgisi qarşısında mən özümü dünyanın ən xoşbəxt insanı kimi hiss edərdim. Bəzən bu ağır xasiyyəti məni çox əzsə də, rahat idim... özünü mənə sevdirmişdi. ad günü yaxınlaşırdı, ona nə hədiyyə alacağam deyə baş sındırırdım... yadıma gəlir ki, yastığı narahat idi deyə ona ortopedik yastıq almağa qərar vermişdim. ad günündən bir neçə gün əvvəl birdən-birə yoxa çıxdı. yazdığım heç nəyə cavab vermədi. Yüzlərlə dəfə zəng etdim. Bir neçə gün sonra açdı telefonu, soyuq şəkildə hər şeyin bitdiyini, bizdən heç nə olmayacağını dedi. Səbəbini nə qədər öyrənmək istədimsə də, bu səbəb mənimlə məzara gedəcək dedi...
aylarla yas tutdum, aylarla hər şeyi sorğuladım, aylarla böyüdüyüm ailəni, kasıblığımı, yaşadığım çevrəni və s. günahlandırdım (ailəsi məni eşidib razı olmaya bilərdi). amma indi başa düşürəm ki, digər faktorların bir əhəmiyyəti yoxmuş, hər şey insanın özündə bitir. istəyirsə həqiqətən, qarşısında heç kim dura bilməz.
Bir neçə ay sonra bir gecə zəng etdi. çox içmişdi, ağlayırdı. çox peşman olduğunu dedi, onu bağışlamağımı istədi. ona bir söz verməyimi, mütləq xoşbəxt olmağımı istədi... yoxsa bu dərdə dözməyib intihar edəcəkmiş. nifrət etsəm də, o an onun həqiqətən özünə qəsd edəcəyindən qorxub onu bağışladığımı dedim. amma əslində bu günə kimi onu bağışlamamışam... intiqamımı da aldım uzun illər sonra. Bu da başqa entrynin mövzusu olsun. hələ də aradabir danışarıq, hətta indiki ailəmə qonaq da gəlib. Amma hələ də o zamanlar məndən nədən ayrıldığını mənə deməyib.

20 yanvarın ikinci nümayəndəsi, nə zaman yadıma düşsə ürəyim ağrıyan, çox özünəməxsus bir insan idi. onunla işlədiyim onkoloji klinikada tanış olmuşduq. 4 bacının sonradan doğulmuş yeganə qardaşlarıydı. Çox gənc yaşda onkoloji xəstəliyə tutulmuş və illərlə müalicə görmüşdü. Mənimlə tanış olan dövrdə isə, bu xəstəliyin residivi (təkrar başlaması) ilə müraciət eləmişdi. Olduqca kaprizli, özündən razı təsir bağışlayırdı. Müalicəsini mən aparmağa başladım. Getdikcə aramızda çox güclü bir dostluq yarandı. Telefonlaşmalar, mesajlaşmalar və s... onun ümidinin kəsilməməsi üçün əlimdən gələni edirdim və o da heç kimdə görmədiyim bir cəsarətlə mübarizə aparırdı. 20 yaşındaydı...
residiv müalicəsi bitdikdən bir neçə ay sonra yoxlanışa gəldi və məlum oldu ki, müalicə işə yaramayıb. onun da, mənim də dünyamız başımıza uçmuşdu. Mübarizə davam etməliydi, buna belə təslim olmaq olmazdı... sonunda almaniyaya gedib transplantasiya olmasını qərarlaşdırdıq. Ailəsinin imkanları yaxşıydı, təcili bir şəkildə sənədlər düzəldildi və o almaniyaya getdi, uyğun donor tapıldı və transplantasiya olundu... mənimlə skype ilə danışırdıq tez-tez. Almaniyada çox xoşbəxt olduğunu deyirdi, müalicə də işə yaramışdı... mənə çoxlu breloklar almışdı gələndə bakıya özüylə gətirəcəkdi.
amma çox tez sevinmişik sən demə....
bir gün zəng etdi, o günədək edilən müalicələrin əlavə təsiri olaraq indi də sümüyün bədxassəli şişi əmələ gəlmişdi (ilk onkoloji xəstəliyi tamamən sağaldığı halda). Həkimlər vaxt itirmədən kimyaterapiya və radioterapiyaya başlamışdı. ağrıları vardı yenə, kefsiz idi. Mənə bu da keçəcək dedi, narahat olma dedi... amma hiss etdim. ilk dəfə o an hiss etdim, yorulmuşdu...
bu son danışığımız oldu...

20 yanvarın üçüncü və mənim başıma gələn ən böyük fəlakəti haqqında növbəti səfərdə.. gücüm qalmadı bugünlük bu qədər günlük.